w bieganiu liczy się satysfakcja – z dedykacją dla kobiet

  Nie znoszę pytań "czemu biegam?", "co mnie motywuje?". Biegam, bo nie potrafię inaczej żyć. Jestem uzależniona od wysiłku fizycznego, od endorfin, które po biegu sprawiają, że banan przez dłuższy czas nie schodzi mi z twarzy. A gdy nie mogę biegać, czegoś brakuje, czegoś bardzo istotnego - i zaburzona zostaje równowaga. Bieganie daje niesamowitą satysfakcję na wielu poziomach. Każdy może czerpać z tej aktywności inne korzyści.  Niezwykłe jet to, że tak wiele osób, które przez lata wzbraniały się przed wysiłkiem fizycznym, a już przed joggingiem w szczególności, nagle odkrywa, że bieganie jest przyjemne. To nie pot i łzy (oczywiście w tym wydaniu też może występować). To PRZYJEMNOŚĆ. Jak cudownie jest wyglądać fit, czuć się dobrze we własnej skórze, wiedzieć że jest się sprawnym 🙂 Jak wspaniale być kobietą-biegaczką! I nie chodzi tylko o kolejny powód, by w szafie mieć kilka ciuchów więcej;) Gdy biegnę, wiem że jestem silna, poradzę sobie z tym wszystkim, co przed bieganiem wydawało się trudne. _Q6C9390-Edit Bieganie jest piękne ! Z okazji DNIA KOBIET życzę wszystkim paniom, by miały okazję to piękno odkryć 🙂 _Q6C9394-Edit

2015 rok – od początku…

  Rok 2014 był dla mnie bardzo ciężki. Od maja walczyłam z kontuzją achillesa (o czym już wkrótce napiszę, obiecuję! - I mam nadzieję pomogę innym zmagającym się z tym problemem). W połowie listopada zaczęłam truchtać, ale w grudniu niefortunnie skręciłam kostkę oraz naderwałam więzadła. Na szczęście szybka rehabilitacja i fachowa pomoc (fizjoperfekt.pl) umożliwiła mi powrót do biegania juz po 2! tygodniach (choć lekarz znanego centrum medycznego chciał mi wkładać nogę na 3 tygodnie w gips... nie słuchajcie ortopedów!, którzy o sporcie nie mają pojęcia. Medycyna sportowa jest w tej chwili tak zaawansowana, że pozwala niezwykle zminimalizować czas wychodzenia z kontuzji. Trzeba tylko wiedzieć do jakiego lekarza, czy fizjoterapeuty się udać. Osobiście polecam w Warszawie Szczapana Figata, Michała Dachowskiego, a w Poznaniu Marszałka. W Łodzi oczywiście dr Domżalski - the best!) fotAdrianKrawczyk_025_IMG_6475 Okres, gdy nie mogłam biegać dłużył się, ale musiałam "polubić się" z innymi formami aktywności. Przeznaczyłam ten czas na ćwiczenia wzmacniające, core stability, rozciąganie. Nie czułam endorfin towarzyszących bieganiu, ale udało się przetrwać... wytrwać w "niebieganiu" - bo to najważniejsze w leczeniu kontuzji. Teraz, aż mnie serce boli, jak widzę jak inni lekceważą zalecenia rehabilitacyjne, a potem męczą się kolejne tygodnie. Nie tędy droga. Trzeba się wyleczyć do końca. Biegać zaczęłam 28 grudnia. Pierwszego dnia były to 3 km - ledwo dałam radę...! Z dnia na dzień udawało się jednak dokładać dystans i w Biegu Sylwestrowym zaskoczyłam samą siebie! Biegłam bez zegarka... sylwester Od stycznia trenuję, to znaczy buduję bazę. Po 7 tygodniach mogę uznać, że zakończyłam ten etap.
  1. tydzień - 90,0 km
  2. tydzień - 79,9 km
  3. tydzień - 75,4 km (start na 5km - 18,39)
  4. tydzień - 75,1 km
  5. tydzień - 91,4 km
  6. tydzień - 67,7 km
  7. tydzień - 90,9 km (start na 10km w lesie - 38,08 z upadkiem)
Dodatkowo 1-2 razy w tygodniu chodzę na spinning (stacjonarne przygotowania do tri...). Po każdym treningu krótkie core stability, rolowanie. 2 razy w tygodniu sauna. Raz yoga. Połowę kilometrów przebiegam w weekend, w ciągu tygodnia nie mam za wiele czasu. Standardowy schemat:
  • - sobota/ niedziela 24 + 16 km
  • - poniedziałek-piątek - 4  treningi 8-12 km
Trzymajcie kciuki!

Zaczynamy trening 2014… i wierzę, że jesień będzie moja

Niestety początek roku nie ułożył się dla mnie pomyślnie. Najpierw kontuzja, potem choroba. Zatem zaczynam od zera, a nawet od poziomu minusowego - po 10 dniach antybiotykoterapi. Teraz muszę być szczególnie ostrożna. Mój organizm jest osłabiony, do pełni zdrowia wiele brakuje (uroki posiadania małych dzieci - one chorują dwa-trzy dni, a my-mamy nie możemy dać wirusom rady:( ) Niestety zaatakowało mnie kilka paskudztw, do tego doszło zapalenie zatok i problemy żołądkowe. Masakra... delikatnie mówiąc (bo kilka dni temu chciałam umierać...). Dzisiaj 7 km, tempo 5,07 min/km. Ciężko. Ale biegłam! I to wcale nie tak wolno, jak mi się wydawało.  

Matka Polka biegająca

Matka Polka biegająca

Matka Polka biegająca

Matka Polka biegająca

Są Matki Polki feministki, są i te biegające. I jedne i drugie potrafią wzbudzać kontrowersje. W naszym oceniającym (czytaj: komentującym i zawsze lepiej wiedzącym) społeczeństwie nikt nie ma łatwo;) Ale w moim przekonaniu  młode mamy mają szczególnie przechlapane. Po pierwsze dlatego, że urodziły dziecko i nie zachowują się tak jak powinny. Zapytacie jak? No właśnie… Jak za bardzo przejmują się dzieckiem, dezynfekują każdy przedmiot, starannie ważą i mierzą każdą porcję jedzenia przygotowywaną dla dziecka - to są nadgorliwe. Gdy pozwalają maleństwu samemu decydować, zgodnie z hasłem, że brudne dzieci to szczęśliwe dzieci, - to pewnie nic je maluch nie obchodzi. Gdy wracają szybko do pracy - to są wyrodne. Gdy siedzą na macierzyńskim - to wykorzystują innych podatników, a najbardziej pracodawcę. Gdy kupują wszystko nowiusieńkie, ubierają dzieciaka zgodnie z najnowszymi trendami - to są snobkami i pozerkami. Gdy zbierają rzeczy od rodziny i znajomych - to może są za mało zaradne na to, żeby mieć dzieci. Etc…

Gdy biegają…

To może nikt im tego wprost nie powie, ale za plecami słychać, że bieganie/sport jest dla nich ważniejszy od dziecka. No pewnie, w końcu 23 h vs 1h to… ale zostawmy cyferki. W normalnej rodzinie dziecko ma mamę i tatę. Tatusia nie zabije kilkadziesiąt minut spędzone z maluchem, nawet gdy mowa o noworodku. Gdy dziecko ma więcej niż 6 miesięcy tatuś może z korzyścią dla całej rodziny zabierać na bieganie latorośl w babyjoggerze. Oczywiście mama też może, ale jakoś tatusiom z wózkiem bardziej do twarzy;) Sytuacja komplikuje się przy dwójce, czy większej liczbie dzieci. Ale i to logistycznie jest do przeskoczenia, tylko cała rodzina musi zrozumieć, że bieganie jest ważne. Ba, jest bardzo ważne. W żadnym wypadku nie ważniejsze od dziecka, ale działa jak dobra psychoterapia. Wzmacnia psychicznie. Pozwala naładować akumulatory na bezsenne noce (wiem, co piszę – od 9 miesięcy nie przespałam całej nocy!). Pozwala na chwilę samotności, na chwilę dla siebie. Nie zastąpi tego kosmetyczka czy fryzjer. Szczęśliwa mama to biegająca mama – taka teza byłaby zbyt brawurowa. Ale zaryzykuje stwierdzenie, że biegająca mama to szczęśliwa mama. To uśmiechnięta, cierpliwa mama. To silna kobieta. Biegajcie zatem drogie mamy, w żadnym przypadku nie czując z tego powodu wyrzutów sumienia. Macie być wzorem dla dzieci, macie dla nich być zadowolone i pełne energii. Jak do tego dodamy poprawę sylwetki, wolniejsze starzenie się… to i oszczędności znajdą się w koszyczku korzyści.   A gdy dzieci są już trochę starsze to biegajcie razem z nimi. Może wychowacie przyszłego Mistrza Olimpijskiego, albo przynajmniej zdrowego, normalnego człowieka. A o to w dzisiejszym świecie technologii cyfrowych ciężko… zatem zmykam od komputera boksować ze starszym, siłować się z młodszym 😀

Mama 3 miesięcznego Malca sprawdza się w Maratonie Karkonoskim

Wyzwanie było niemałe. Maraton Karkonoski, czyli 44 km (ostatecznie skrócone do 42 wg. Garmina) w 3 miesiące po urodzeniu drugiego dziecka. Wyzwanie dla ciała, ducha i sprawdzian umiejętności logistycznych (całej rodziny)... ale po kolei. Jakoś tak w siódmym miesiącu ciąży, gdy najdłuższa zima mojego życia zdawała się nie mieć końca, przeczytałam "niusa" o kończących się zapisach na sierpniowy Maraton Karkonoski. Jak mi się marzył ten bieg! Nie biegałam już od stycznia, brzuch był coraz większy, ale gdzieś z tyłu głowy czaiło się pragnienie i myśl, że może uda się przygotować, choć tyle, by ukończyć. Przecież to jedyna szansa, by w Polsce wystartować w Mistrzostwach Świata (bo taką rangę miał tegoroczny Maraton Karkonoski). Zapisałam się. Ze świadomością, że prawdopodobnie jednak nie uda się pojawić w Szklarskiej. Liczyłam na to, że urodzę "planowo" - w połowie kwietnia, ale Kacper kazał na siebie czekać do końca miesiąca. Poród był ciężki i długi, lecz mimo to szybko zaczęłam wracać do siebie. Już tydzień po porodzie wybrałam się na pierwszą przebieżkę. Nie wyobrażałam sobie, że za niecałe 3 miesiące będę w stanie pokonać maraton. Maraton górski??? To przecież jeszcze większe wyzwanie. Dopiero, gdy w lipcu wybraliśmy się na 3 tygodniowy urlop do Wysowej (nasza ukochana miejscowość w Beskidzie Niskim) i udało mi sie pokonać ponad 400 km zaczęłam układać plan wyprawy w Karkonosze. Wiedziałam, że do pełnego przygotowania dużo jeszcze brakuje, że ciążą dwa nadprogramowe kilogramy (doskwiera przede wszystkim brzuch), że nie mam szybkości, że ciężko marzyć o jakimkolwiek dobrym wyniku. Ale ukończyć? Jestem w stanie. Tydzień przed maratonem wystartowałam w Biegu Powstania Warszawskiego - czas 40,58 na dychę nie nastrajał mnie optymistycznie, ale warunki były trudne, za szybko zaczęłam. "Może zatem jakoś to będzie?". Jeszcze tylko trzeba było przekonać rodzinę i wszystko dobrze zaplanować... W pewnym momencie śmieliśmy się z mężem, że na Śnieżce zrobię sobie przerwę na karmienie Kacperka;) Ostatecznie starszy syn został odtransportowany do dziadków do Łodzi, a ja z Kacprem i mężem udaliśmy się w czwartek do Szklarskiej. Tam kochana Edzia (uczestnicząca w obozie bieganie.pl) obiecała pomóc Maćkowi w piastowaniu Malucha. Dzięki wielkie!! Bez Ciebie nie zdecydowałabym się pobiec (i nie chodzi o to, że nie ufam mężowi, ale jednak 5-6 godzin z 3 miesięcznym Szkrabem przerosłoby go;). Nocowaliśmy w hotelu Kryształ, ale pierwszy wieczór spędziliśmy w Bornicie (spotykając wielu znajomych:)))- jeszcze raz pozdrawiam). Przypomniał się zeszłoroczny obóz (spędzony bez dzieci - ach, kiedy będzie kolejna taka możliwość? raczej nieprędko;). Dzień przed biegiem niestety zdecydowałam się na konsumpcję Vitargo i dopadły mnie problemy żołądkowe. Dość poważne, aż zaczęłam obawiać się o start. Ledwo dotarłam na ceremonię rozpoczęcia Mistrzostw Świata. Tak się złożyło, że dostałam się do Reprezentacji Polski (co w sumie było dość stresujące, bo "musiałam" dobiec jako 4 Polka do mety, inaczej moja obecnośc w kadrze okazałaby się nietrafiona). maraton karkonoski Rano w dzień startu nastawiłam budzik na piątą - musiałam coś zjeść. Niestety z "rozwalonym" żołądkiem wybór był ograniczony. Żadne syntetyczne specyfiki nie wchodziły w grę. Skończyło się na bułce z miodem i suszonych bananach. Plus woda, dużo wody (temperatura już o świcie przekraczała 20 stopni, na południe prognozowano 37; w pełnym słońcu!). Bałam się cholernie odwodnienia (mój organizm jeszcze nie był w stanie dobrze radzić sobie z termoregulacją, gospodarka wodna przez karmienie była zaburzona). Po raz pierwszy w życiu zdecydowałm się biec z pasem na wodę. To oczywiście dodatkowy balast, ale "wycieczka w góry" coraz bardziej jawiła mi się jako sztuka przetrwania. maraton karkonoski Przed startem spotkałam wielu znajomych, choć nie wszystkich udało się odszukać. Zrezygnowałam z rozgrzewki, wychodząc z założenia, że wbieg na Szrenicę (6,5 km) będzie wystarczająco "rozgrzewający". Wiedziałam, że muszę zacząć bardzo spokojnie, bo tak naprawdę walka zacznie się na górze. Postanowiłam trzymać się Magdy Łączak. Tak też zrobiłam i przyznam, że podbieg okazał się całkiem przyjemny. Potem jednak, jakże wielkie było moje zaskoczenie, gdy Magda dołożyła mi chyba ze dwie minuty na zbiegu. Mnie! która przed ciążą uważała się za mistrzynie zbiegania. Ale nie tym razem... nie dawałam sobie rady z drgającymi kamieniami. O dziwo, doskonale radziłam sobie z podbiegami. Mniej więcej na 14-15 km wyprzedziłam Magdę i na połówce miałam nad nią całkiem sporą przewagę. A biegłam spokojnie, korzystając z każdej możliwości napicia się wody. Zaryzykowałam też żel energetyczny (niestety! bo brzuch szybko dał się we znaki i nie było już tak fajnie). Brzuch, odwodnienie, pełne słońce i zmęczenie powoli dawały się we znaki. Przewróciłam się raz i drugi. Ale dobiero trzeci upadek na zbiegu okazał się groźny. Upadłam dość spektakularnie, koziołkując po kamieniach. I leżałam... nie wiedziałam, czy coś mi jest, ale cholernie nie chciało mi się wstawać. Ale ktoś mi pomógł. I pobiegłam dalej. Krwawiłam, bolało kolano. Na szczęście punkt odświeżania był blisko. Pozdzierałam sobie skórę z łokci, kolan, ud i... piersi. No, cóż. maraton karkonoski (zdjęcie wykonane dziś, 2 dni po biegu - goi się :):) Wyglądam jak dziewczynka po nauce jazdy na wrotkach. Na szczęście obrażenia okazały się tylko powierzchowne (choć sińce, które wyszły na jaw następnego dnia mogłyby wskazywać na poważną rodzinną utarczkę;) Upadek zaliczyłam ok. 12 km przed metą. Od tamtej pory zablokowałam się psychicznie i zbiegi nie szły mi już w ogóle. To znaczy SZŁY... z bieganiem było gorzej. Na koniec nie miałam już ochoty ani zbiegać, ani wbiegać. Słońce paliło rany, miałam dość. Około 2 kilometrów przed finiszem wyprzedziła mnie Magda. Nie podjęłam walki. Brzuch bolał, ciało bolało - chciałam już skończyć. Po prostu skończyć. Ostatecznie dobiegłam na 101 miejscu, 25 z kobiet, 4 z Polek. Startowało ponad 600 osób. maraton karkonoski Nie był to szczyt moich aktualnych możliwości, straciłam ok. 10 minut. Z drugiej strony, nie upadłabym, gdybym była w formie. Zabrakło dobrego balansu ciała, pewności siebie. Jednym słowem - czas na trening. A wyzwanie? Ogólnie zakończyło się sukcesem. Dobiegłam, jestem cała. Czas 4,30 nie powala, ale niejedna osoba w płaskim maratnie chciałaby taki wynik osiągnąć. Do czołówki zabrakło baaardzo dużo, ale wiedziałam, że tak będzie. A walczyłam sama ze sobą. Bo młoda mama też może przebiec maraton 🙂 jeżeli tylko ma takie marzenie. Chcieć to móc. maraton karkonoski maraton karkonoski

Aktywność fizyczna w połogu

***wskazówki w poniższym tekście skierowane są dla kobiet, które przed ciążą biegały, nie miały problemu z przebyciem dystansu półmaratońskiego. Aktywność fizyczna w połogu Ktoś mądry zapewne określił, że połóg (okres po ciąży i porodzie, w którym anatomiczne, morfologiczne i czynnościowe zmiany ciążowe stopniowo ustępują, a ustrój wraca do stanu sprzed ciąży) trwa 6 tygodni. Najpewniej u jednej kobiety 6, u innej 4 albo 8. Będę się jednak trzymać tych książkowych 6 tygodni. Przez pierwsze dwie doby kobieta pozostaje w szpitalu i doświadcza różnych nieprzyjemnych wrażeń ze strony organizmu (co ciekawe, w każdej kolejnej ciąży są one bardziej nieprzyjemne - np. obkurczająca się macica przy pierwszym dziecku nie boli, przy drugim boli jak cholera, nie chcę wiedzieć jak jest przy piątym;). To czas na odespanie (moim zdaniem niemożliwe w szpitalu), odzyskanie sił, przyzwyczajenie się do dziecka. U mnie był to okres myślenia o własnym łóżku. Nie miałam żadnych problemów z poruszaniem się, wizytami w toalecie. W porównaniu do ciąży, czułam się wręcz komfortowo. Tylko szpital mnie frustrował. Po powrocie z dzieckiem do domu (2 dni przy braku komplikacji, ok. 5-6 przy żółtaczce), gdy pora roku sprzyja i temperatura oscyluje wokół 20 stopni, praktycznie od razu można wyjść na spacer. W różnych krajach odmienne są te rekomendacje, ja jednak uważam, że jeżeli tylko mama ma siłę, to nic nie powinno przeszkodzić w 20-40 minutowym spacerze. Gdy dziecko czuje się dobrze, w kolejnych dniach nie musimy już się ograniczać. Moje spacery od 5 doby wynosiły 10-20 kilometrów. Mały przesypiał wtedy 2-3 godziny, także zazwyczaj kończyło się na jednym karmieniu w trakcie wycieczki. Takie wyjścia to pierwsza rekomendowana forma aktywności fizycznej (uzależniona w dużej mierze od rodzaju porodu, długości drugiej fazy w porodzie naturalnym, ilości szwów, ilości "przytytch" kilogramów). Druga rekomendacja dotyczy mięśni Kegla - można nad nimi pracować już od 3 doby. Niestety nie zawsze ćwiczenia uchronią nas przed nietrzymaniem moczu, jednak do 6 miesiąca po porodzie ta nieprzyjemna przypadłość powinna zniknąć (nasila się przy ćwiczeniach, niestety). Co z bardziej wymagającymi formami ruchu? Po porodzie znacznie spada kondycja, osłabiają się mięśnie, a więzadła stają się bardziej narażone na kontuzje. Zalecenia, które znajdziemy w literaturze mówią zazwyczaj, żeby nie rozpoczynać ćwiczeń aerobowych przed końcem szóstego tygodnia. Ale prawda jest taka, że wszystko zależy od samopoczucia kobiety (a to wiąże się z trudami/rodzajem porodu, z przebytymi komplikacjami). Tym razem jedyna osoba, której możesz zaszkodzić to Ty sama. Możesz stopniowo próbować biegać - gdy tylko chodzenie nie sprawia żadnych kłopotów, a Ty czujesz, że to już pora (poniższe wskazówki dotyczą kobiet po porodzie siłami natury). Kiedy to będzie? Po 2 tygodniach, po 3-4, czy tak jak u mnie po 7 dniach? Musisz sama siebie obserwować i na pierwszą przebieżkę zarezerwować 10-15 minut. Potem uważnie obserwuj swoje ciało. Jeżeli nasili się krwawienie, poczujesz zawroty w głowie albo dotkliwy ból w okolicy pęcherza czy kości ogonowej - to znak, że jeszcze musisz poczekać. Być może rzeczywiście będziesz potrzebowała 6 tygodni. Gdy zaczynasz biegać w połogu nie możesz lekceważyć sygnałów wysyłanych przez Twoje ciało. Każdy ból oznacza, że należy zwolnić, albo przerwać na dzień, czy dwa. Szczególnie wrażliwe mogą być stawy, czy kręgosłup. Pozwól im dostosować się do nowej sytuacji. Szczególnie jeżeli nie ćwiczyłaś w ostatnich tygodniach ciąży. Biegaj na wyczucie, kierując się samopoczuciem. Najlepiej tylko z zegarkiem (bez GPS, żeby nie sugerować się tempem) stopniowo wydłużając czas biegu. Gdy będziesz w stanie pokonać godzinę bez zadyszki to znak, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Kiedy jednak tak się stanie? Po tygodniu, czy po miesiącu lub dwóch? A może później? Nie ma na to pytanie odpowiedzi. Musisz sama sprawdzić. Nie zaczynaj jednak wprowadzać innych elementów treningu biegowego (przebieżki, skipy) zanim nie osiągniesz komfortu wybiegań. Na początku po prostu BIEGNIJ. Biegając w pierwszym zakresie (najprościej mówiąc w tempie konwersacyjnym, do ok. 140 bpm) można karmić bez obawy, że kwas mlekowy przedostanie się do mleka. Trzeba jednak zadbać o dobry stanik (ja przez pierwszy okres używam dwóch - jeden normalny, a drugi sportowy), biegać po kamieniu albo po odciągnięciu pokarmu. Nie powinno się też w tym okresie stosować diety - organizm będzie podwójnie obciążony - przez karmienie i przez bieganie. Na odchudzanie przyjdzie czas, a najprawdopodobniej organizm sam nam w tym pomoże. Jeżeli chodzi o bieganie po cesarskim cięciu, to nie mam osobistych doświadczeń, ale kilka zapytanych biegaczek stwierdziło, że aktywność zaczęło również przed zakończeniem 6 tygodni (po 4-5 tygodniach od urodzenia). W tym przypadku trzeba być jednak zachować jeszcze większą ostrożność, na początek zadowolić się marszami, czy ćwiczeniami na stepperze. W grę wchodzi też rower (raczej nie możliwy u rodzących naturalnie;).

Rodzić po polsku

29 kwietnia na świat przyszedł mój drugi syn - Kacper. Pojawił się w dniu urodzin mojego męża, także teraz będziemy świętować podwójnie:) Drugi poród miał być łatwiejszy i szybszy niż pierwszy... Cóż, takie informacje trzeba raczej między bajki włożyć. Było dłużej, boleśniej i mniej sympatycznie. Choć tym razem nie musieliśmy czekać 3 godzin na zwolnienie się łóżka na porodówce... Do szpitala pojechaliśmy o północy (wcześniej odwożąc Bartka do teściów; od momentu rozpoczęcia się regularnych i bolesnych skurczów minęły 4 godziny w trakcie których umyłam głowę i odkurzyłam mieszkanie). Tym razem wybór padł na Szpital Madalińskiego (bo taką ładną mają stronę internetową, tak się chwalą wyremontowanymi pojedynczymi salami porodowymi, tyle osób rekomendowało...). Na porodówkę przyjęli mnie, pomimo że poza skurczami nic się nie działo, bo byłam już długo po terminie (niestety lekarze uparli się, żeby za wiarygodny termin uznawać ten z pierwszego USG... tym czasem, jak się potem okazało, prawdopodobnie termin z OM był najbardziej wiarygodny - a minęło już 16 dni). Miałam szczęście, bo nie było tłoku, dostałam wolne łóżko. Oczywiście w sali dwuosobowej! Zainteresowanie moją osobą nie było wielkie. Nie wiem czemu od razu nie podano mi oksytocyny, zwlekając z tym 12 godzin. A wtedy już naprawdę z bólu nie byłam w stanie wytrzymać. No ale do znieczulenia potrzebne jest rozwarcie oraz współpraca położnej (która powinna "załatwić" anestezjologa" - lecz ci zajęci byli trzema cesarskimi cięciami odbywającymi się równocześnie; poza tym szpital każde takie znieczulenie kosztuje...). Potem było przebijanie wód i... nic. Nic się nie posuwało, ale chyba tak się darłam o znieczulenie, że w końcu po 15 godzinach dostałam PP (obiecałam, że jak dostanę znieczulenie to w godzinę urodzę. Położna nie wierzyła, ale PP jest tańsze od wewnątrzoponowego, więc nie protestowała za bardzo). Od razu zrobiło się rozwarcie 10cm i poczułam parcie. Ale... to nie takie proste... wszak jedna położna jest na 2 -3 porody (a może więcej? Nie wiem, trzy na pewno odbywały się w tym samym czasie - mówię o końcowej fazie). Słyszałam tylko, że muszę poczekać, aż skończy z moją sąsiadką zza parawanu... Nie jest to łatwe. Gdy znowu zaczęłam krzyczeć pani się pojawiła. I urodziłam w 10 minut. To była najprzyjemniejsza część tego przedsięwzięcia. Ale nie koniec... Malutki już mi leżał na piersi, ale zaczęło się szycie. Nie krocza, z tym nie było problemu, ale szyjki macicy, która nie chciała się do końca skrócić. Nie jestem lekarzem, ale ponoć wystarczył specjalny zastrzyk. I wszystko byłoby prostsze. A tak, szyła mnie młodziutka pani doktor, której ręce się trzęsły. Bolało, w głowie miałam już wizję leżenia plackiem przez najbliższe dwa tygodnie... Szycie trwało godzinę (oszczędzę szczegółów, bo zaczyna mnie mdlić). W końcu zostaliśmy porzuceni. Dosłownie. Jeszcze 4 godziny leżeliśmy na sali porodowej. Bo tłok się skończył, bo zmiana lekarzy i położnych, bo ciężko z miejscami. W końcu przewieźli nas do sali 4 osobowej. Z dostawką, bo takie obłożenie. Już na wstępie pani poinformowały, że podkłady na łóżko powinniśmy kupić sami (oni mają przydziały i na dziś już się skończyły), najlepiej kupić też sól fizjologiczną, gaziki, generalnie wszystko... bo w szpitalu jest reglamentacja... Reglamentacja dotyczy także personelu... zainteresowanie kobietami minimalne (śmiałyśmy się, że chyba 90% personelu pracuje za karę), mnie położna powiedziała, że skoro to moje drugie dziecko to powinnam wiedzieć, co robić... jakie to polskie, jakie miłe. Gdy pani neonatolog oceniła Kacpra na ok. 2 tygodnie po terminie i zaleciła kąpiel w emolientach, położne kąpiące maluchy tylko się uśmiechnęły. Jak sobie kupię to będę miała... Noce w szpitalu, w którym jest tłok, w przepełnionych salach z wiecznie krzyczącymi maluchami chyba nie wymagają opisywania. Mogłam oczywiście zapłacić 600zł za noc w jedynce, ale to jak w najlepszym hotelu, a standard... jakby  nie hotelowy... 1500 za "własną" położną (co chyba powinno być standardem, szczególnie, gdy się płaci abstrakcyjne sumy na NFZ... nie należy się dziwić, że Polski uciekają rodzić za granicę). Tymczasem rząd nawołuje do walki o dzietność... Gdzie? Jeżeli jeden z lepszych szpitali nie jest sobie w stanie poradzić z 20 porodami dziennie... Nie chcę wiedzieć, jak jest w tych gorszych placówkach... Na koniec optymistycznie. Mały i ja jesteśmy zdrowi. Szybko przyszliśmy do siebie (chyba natychmiast po przekroczeniu progu domu). Moje obrażenia okazały się nie wpływać na powrót do normalności, już tydzień po porodzie poszłam delikatnie pobiegać. Taka mała 20 minutowa przebieżka:) Od trzeciego dnia chodzimy na 10-15 kilometrowe spacery. Jest fajnie 😀  

TO JUŻ 3 LATA

Nasz prima aprilisowy solenizant w tym roku obchodził swoje święto w lany poniedziałek. Dla mnie było to nie lada wyzwanie - przygotować wielkanocno-urodzinowy obiad dla kilkunastu osób.  W dziewiątym miesiącu ciąży nawet przyjemne zazwyczaj czynności zaczynają sprawiać trudności... Największym sprawdzianem był TORT SPAJDERMENOWY - o innym nie mogło być mowy. Trzylatek upodobał sobie tego bohatera i ciężko z tym walczyć. Dobrze, że przynajmniej przestał już spać z Jaszczurem (wróg Spidermana; przebrzydła karykatura), stwierdzając, że miś jest milszy. maly Przepis na tort zapożyczony od nieżyjącej już prababci (stąd robocza nazwa Tort Babci Feli). W swojej oryginalnej wersji nasączony hojnie spirytusem (pod koniec życia babcia potrafiła nasączyć biszkopt nawet połową półlitrowej butelki... nie powiem, smakowało to przednio, ale kierowcom i dzieciom bałabym się zaproponować tort w tej wersji...) DSC_1255 DSC_1258 TORT BABCI FELI Biszkopt:
  • 6 jaj
  • niepełna szklanka mąki
  • 3 łyżki cacao
  • 1 szklanka cukru
  • pół łyżeczki proszku do pieczenia
  • 1 łyżka soku z cytryny
  • szczypta soli (przydatna do lepszego ubicia białek)
  1. Oddzielić białka od żółtek; ubić białka ze szczyptą soli (aby piana była puszysta jaja powinny mieć temperaturę pokojową, także dobrze wyjąć je wcześniej z lodówki)
  2. Utrzeć żółtka z cukrem (najlepiej na parze) i dodać sok z cytryny
  3. Do dużego naczynia (najlepiej pojemnej miski) wsypać mąkę, cacao i proszek do pieczenia. Zamieszać.
  4. Do ubitej piany dodać masę z żółtek i delikatnie zamieszać (najlepiej drewnianą łyżką). Żółtka powinny być przestudzone, jeżeli ucieraliśmy je na parze.
  5. Do masy białkowo-żółtkowej dodać mąkę z pozostałymi składnikami. Wymieszać.
  6. Wlać do wysmarowanej tłuszczem i posypanej bułką tartą tortownicy.
  7. Piec 45 minut w temperaturze 180-200 stopni. NIE OTWIERAĆ piekarnika przed końcem pieczenia - biszkopt może nie wyrosnąć.
KREM:
  • 500 g masła roślinnego (najlepiej takiego z plastikowych pojemniczków)
  • 3 żółtka
  • 3/4 szklanki cukru pudru (naturalnego lub waniliowego)
  • 4 czubate łyżki cacao
  • 1 zapach rumowy lub arakowy
Masło ucieramy łyżką z cukrem pudrem. Dodajemy pozostałe składniki i miksujemy. PONCZ:
  • 1 szklanka przegotowanej i ostudzonej wody
  • 6 łyżeczek cukru lub cukru pudru
  • pół szklanki soku z cytryny
  • spirytus (wg. uznania - można pominąć. W przepisie babci widnieje "dawka" 100 ml)
Połączyć składniki (najlepiej chwilę przed wykorzystaniem) POWIDŁA ŚLIWKOWE do smarowania warstw (chronią poncz przed wyparowaniem).
  • BISZKOPT po upieczeniu przekroić dużym nożem na 3 części. Górną dać do środka, a środkową na wierzch.
  • Nasączyć każdą z warstw biszkoptu, po czym posmarować powidłami. Na to nałożyć krem. Przykryć kolejną warstwą i powtórzyć czynność.
  • Wierzch i boki również posmarować kremem  - ale NIE w przypadku TORTU SPAJDERMENOWEGO. Żeby lukier się trzymał pozostawiamy boki i wierzch nieposmarowane. Tort wkładamy na 3-6 godzin do lodówki.
LUKIER SPAJDERMENOWY: Ja skorzystałam ze strony tortytorty.pl (można złożyć zamówienie internetowo i odebrać produkty następnego dnia na Ursynowie) i zamówiłam masę cukrową atlantycki niebieski oraz czerwoną. Plus czarny błyszczący żel do dekoracji. Następnym razem jednak zrobię lukier sama wykorzystując barwniki spożywcze (też dostępne na podanej stronie). Najlepiej byłoby lukier rozwałkować plastikowym wałkiem (drewniany się nie sprawdza) i wyciąć odpowiedni kształt. Niestety nie miałam wałka, poza tym cienka warstwa lukru nie chciała mi się odkleić od tortownicy. Dlatego dodałam łyżeczkę masła i podgrzałam masę przez 30 sekund w mikrofali. Potem szpatułką szybko nałożyłam niebieski lukier (niestety bardzo szybko zastyga, dlatego nie można pozwolić sobie na błędy). Czerwony lukier rolowałam na malutkie wałeczki dekorowałam. Jako oczy- bita śmietana. Czarna pajęczyna zrobiona za pomocą żelu do dekoracji. Udekorowany tort poszedł na całą noc do lodówki. zdjęcie Na zdjęciu powyżej ulubiony prezent Bartusia - osiołek do skakania (moje pokolenie pamięta pewnie wielkie piłki z uszami). Na osiołku organizujemy wyścigi przez pokój i korytarz. Bartuś za każdym razem prosi o mierzenie czasu... Gumowy osiołek do kupienia na allegro - naprawdę polecam! Ma udźwig do 100 kg!

BIEGANIE i TRENING W CIĄŻY

BIEGANIE i TRENING W CIĄŻY – porady praktyczne Mam za sobą dwie aktywne (choć zupełnie różne) ciąże, a mimo to zamierzam „euforycznie” przekonywać kobiet do biegania w stanie błogosławionym. Za dużo znam dziewczyn, którym nie wyszło to na dobre. Niestety. Ciąża to nie choroba, ale odmienny stan,  w którym bierzemy bezwzględną odpowiedzialność za siebie i małą, rozwijającą się istotkę. Za błędy nie zapłacą osoby doradzające, czy wręcz przekonujące, żeby biegać (bo taki mamy ostatnio trend). Za błędy odpowiesz tylko Ty. Spokojnie jednak – nie chcę straszyć, a jedynie skłonić do rozważnego podejścia do sportu w tym czasie.  Dobrze dobrane obciążenia treningowe, przy prawidłowo rozwijającej się ciąży, pomogą przetrwać ten trudny okres (szczególnie trudny dla osoby regularnie uprawiającej sport o wysokiej intensywności). Aktywne 9 miesięcy to doskonały moment, by zmodyfikować nieco trening, tak by po porodzie wykorzystać nowe atuty. To wspaniały okres, by wyleczyć wszystkie kontuzje, wzmocnić zaniedbywane mięśnie i poświęcić więcej czasu na rozciąganie. A odpoczynek od mocnego biegania w dłuższej perspektywie wyjdzie nam na dobre. Ale zacznijmy od początku. Większość kobiet dowiaduje się o ciąży między 4, a 6 tygodniem (czyli 2-4 tygodnie po poczęciu). Często przez ten pierwszy okres w ogóle nie występują dolegliwości ciążowe, a wręcz następuje poprawa wydolności. Aż przychodzi taki dzień, gdy NAGLE (dokładnie tak: nagle) nadchodzi znaczący spadek formy i możliwości adaptacji do wysiłku. To znak od organizmu, że zaczyna się czas, gdy nie wszystko będzie już takie samo, nie wszystko będzie łatwe. Ciało potrafi doskonale poinformować o nowych ograniczeniach, a głowa musi się z tym pogodzić. Trzeba przestawić się na nowy rozkład zajęć;) PIERWSZY TRYMESTR Przyjmuje się, że pierwszy trymestr trwa 14 tygodni (choć są zwolennicy zaliczania do tego etapu tylko 12, czy 13 tygodni). To w tym okresie następuje najwięcej poronień (90%). Na większość z nich przyszła mama nie ma wpływu – to ciało odrzuca genetycznie upośledzone zarodki. Jednakże dość często do poronienia przyczynia się nieodpowiedni do sytuacji styl życia kobiety, w tym zbyt intensywny wysiłek fizyczny. Wiele szkół jogi, czy fitness klubów nie pozwala kobietom na uczestnictwo w zorganizowanych zajęciach dla kobiet w ciąży do momentu ukończenia 14 tygodnia. Nie bez powodu! Szczególnie niebezpieczny jest okres pomiędzy 8, a 12 tygodniem. W organizmie dochodzi wówczas do wielu rewolucyjnych zmian, często ciało kobiety nie chce zaakceptować nowego życia, pojawiają się mdłości i wymioty. Następuje gwałtowany spadek odporności (pod koniec 3 miesiąca kobiety bardzo łatwo zapadają na różnego rodzaju infekcje). Dopiero w 12 tygodniu zaczyna funkcjonować łożysko i sytuacja stabilizuje się (uspakajają się też hormony;) Ten pierwszy trymestr bywa najtrudniejszy z całej ciąży. U kobiet-sportowców dość często dochodzi do niekontrolowanego przyrostu wagi (związanego ze zmniejszeniem obciążeń treningowych, z problemem do obniżenia! kaloryczności spożywanych posiłków. Bo dla sportowców ciąża to często porcja mniej, a nie więcej…), ale przede wszystkim ciało się zmienia, nawet jeżeli długo nie widać brzuszka. Zazwyczaj u osób z małą ilością tkanki tłuszczowej następuje znaczny jej przyrost (ale to konieczne, by ciąża prawidłowo się rozwijała). Gdy przybywa do 4, a nawet 5 kilogramów nie ma się czym martwić. Aczkolwiek przez całą ciążę waga powinna być pod kontrolą. Za najlepszy dla kobiety i dziecka przyrost wagi uznaje się 10-14 kg. Taką dodatkową masę, statystycznie, traci się do 6 tygodni po porodzie (bo nigdy chudnięcie nie jest tak łatwe jak w połogu, gdy karmimy maleństwo). Są oczywiście kobiety, które chudną na początku ciąży (zazwyczaj z powodu silnych wymiotów), ale nie jest to korzystne, bo łatwo o spadek odporności. Przyszła mama nie ma jednak na to wpływu, lecz tym bardziej w takiej sytuacji należy z umiarem dozować sobie wszelkie ćwiczenia do momentu, aż dolegliwości nie ustaną. Organizm dziecka nie potrzebuje w pierwszym  trymestrze wielu kalorii, ale ciało mamy powinno pozostać dobrze odżywione – w pełnym zdrowiu. Przygotowane na kolejne etapy ciąży. Czy zatem ćwiczyć, czy biegać i jak intensywnie??? Po pierwsze należy uzyskać informacje od lekarza ginekologa na temat ciąży. Jeżeli ocenia ją jako prawidłową można kontynuować trening. Spróbujmy zapytać o pozwolenie na bieganie, ale mało który lekarz w Polsce wyrazi na to zgodę. Na ćwiczenia – owszem, ale już z oficjalnym przyzwoleniem na bieganie będzie problem. Moje doświadczenie (potwierdzone przez wiele biegaczek) mówi, że należy w tym okresie bardzo dokładnie słuchać organizmu i ograniczyć bieganie do ok. 60% (najczęściej w 3 miesiącu organizm sam się zbuntuje, jeżeli będziemy go za bardzo forsować). Pozostały czas dobrze przeznaczyć na wzmacnianie mięśni i streching. Nie zaleca się rozpoczynania przygody z bieganiem w tym okresie. Biegać najlepiej z pulsometrem, nie przekraczając 140 bpm. Kwas mlekowy może mieć negatywny wpływ na dziecko (choć nie można tego uzasadnić, bo po prostu na kobietach w ciąży nie przeprowadza się testów mogących szkodzić). Najlepiej zrezygnować z biegów w trudnym terenie i interwałów, a pozostać przy wybieganiach od 30 do 90 minut (na ponad godzinne biegi mogą sobie pozwolić kobiety, którym taki trening nie sprawiał kłopotu przed ciążą). DRUGI TRYMEST – NAJBEZPIECZNIEJSZY CZAS Czwarty i piąty miesiąc to moment, gdy możemy pozwolić sobie na nieco więcej, o ile nie przeszkadza nam już zbyt duży brzuszek (a ten rośnie różnie u każdej pani) i mamy czas na regenerację. Teraz jest ona znacznie ważniejsza niż przed ciążą. REGENERACJA- czyli sen minimum 8 godzin dziennie, zbilansowana dieta, odpoczynek. Można sobie pozwolić na masaż, ale warto udać się do osoby, która wie, jak masować kobiety w ciąży. Niektóre techniki są niewskazane w tym okresie, poza tym kobieta nie powinna leżeć na brzuchu podczas masażu. Co do sauny i gorących kąpieli opinie są podzielone. Ja w obu ciążach regularnie kąpałam się w bardzo gorącej wodzie, pozwalało mi się to rozluźnić. Z sauny nie korzystałam, bo nie czułam takiej potrzeby. Jednak w wielu krajach widzi się w saunie kobiety w drugim trymestrze ciąży i nie jest to coś niezwykłego (sesje powinny być jedna znacznie krótsze niż zazwyczaj, nie można dopuścić do przegrzania). BIEGANIE i TRENING W CIĄŻY W drugim trymestrze to ciało wyznaczy nam granice. W czwartym miesiącu nie będzie problemu z pokonywaniem kilometrów, ale już w szóstym większość kobiet nie będzie w stanie biegać, a jedynie truchtać (ze względu na coraz większy brzuszek).  Ok. 20-22 tygodnia odczuwalne zaczynają być ruchy dziecka – one też będą dodatkowym sygnałem ze strony maluszka, czy wszystko jest w porządku. Przy umiarkowanym tempie i niskim tętnie dziecko zazwyczaj będzie spało podczas treningu. Jeżeli jednak nagle zacznie wykonywać niespokojne harce – to znak, że coś mu się nie podoba i należy przestać. Odradzam bieganie w samotności – jednak różne nieprzewidziane rzeczy mogą się zdarzyć i najlepiej na przebieżki wybrać się z osobą towarzyszącą lub korzystać z bieżni w fitness klubie (ja osobiście gorąco polecam takie rozwiązanie, szczególnie w zimie). Podczas biegu (w drugiej połowie ciąży)należy bardzo uważać, bo łatwo o upadek. Ciało traci swoją grację, trudniej o stabilizację, ścięgna, stawy i więzadła są luźniejsze. No i w pewnym momencie środek ciężkości zmienia się z dnia na dzień. Do tego mogą dojść problemy z oddychaniem. Znacznie bezpieczniejsze od biegania będzie korzystanie z orbitreku czy roweru stacjonarnego (polecam spinning). Bieganie może być doskonałą rozgrzewką, czy dodatkiem do treningu. Ale oczywiście każda ciąża jest inna i niektórym paniom prawie do końca bieg nie będzie sprawiał problemów. 3 TRYMESTR – NIC NA SIŁĘ Dla mnie trzeci trymestr to moment, gdy bieganie zastępuje trucht trwający do 20 minut (do 3 kilometrów), 2-3 razy w tygodniu. Radzę znacznie więcej czasu przeznaczyć na ćwiczenia przygotowujące do porodu, stabilizujące i rozciągające. Miednica w tym czasie może zacząć się rozchodzić i tym samym bieganie staje się ryzykowne. W przypadku skrócenia szyjki macicy należy natychmiast zaprzestać jakiegokolwiek joggingu. Również rozwijające się żylaki stanowią przeciwwskazanie do biegania. Po co ryzykować, szczególnie gdy bieganie przestaje być przyjemne. A na pewno każda z mam znajdzie alternatywne rozwiązanie: marsze, pływanie, gimnastykę dla kobiet w ciąży, jogę. Ważne, by się ruszać, by regularnie ćwiczyć. Już niedługo znowu pobiegniecie. Prawdopodobnie po nowe rekordy;) BIEGANIE i TRENING W CIĄŻY BIEGANIE i TRENING W CIĄŻY Może się też zdarzyć tak, że to przerwa od aktywności fizycznej posłuży Wam najlepiej, szczególnie w 8-9 miesiącu. Nie brońcie się przed odpoczynkiem, gdy tego chce Wasz organizm. Musicie być silne na powitanie małego człowieka.   SŁUCHAJMY SWOJEGO ORGANIZMU, TO NIECZAS NA BICIE REKORDÓW. BIEGANIE W CIĄŻY MA POPRAWIĆ NASZ NASTRÓJ, POZWOLIĆ NA ZACHOWANIE FORMY, POWINNO ZAPEWNIĆ ODPOWIEDNI PRZYROST MASY I POMÓC W ŁATWIEJSZYM ZNIESIENIU DOLEGLIWOŚCI CIĄŻOWYCH.   Przykładowy plan treningów w ciąży (dla osoby zaawansowanej i średniozaawansowanej biegowo – biegającej przed ciążą 250-350 km  miesięcznie): 2 MIESIĄC:  200-250* KM; 4-6 treningów tygodniowo (zmniejszenie objętości o ok. 25%) 3 MIESIĄC: 100-200 KM; 3-4 treningi tygodniowo (gdy dręczą nas silne nudności lepiej zrezygnować w tym miesiącu z treningu) 4 MIESIĄC: 120 -220 KM; 4-5 treningów tygodniowo 5 MIESIĄC: 100 – 200 KM; 4-5 treningów tygodniowo 6 MIESIĄC: 75 – 120 KM; 3-4 treningi tygodniowo 7 MIESIĄC: 20 – 80 KM; 2-3 treningi tygodniowo (tylko trucht) 8-9 MIESIĄC: odradzam bieganie, ewentualnie trucht do 2 km 2-3 razy w tygodniu *UWAGA: Wartości maksymalne dotyczą TYLKO bardzo zaawansowanych biegaczek, których ciąża przebiega bez żadnych komplikacji. Najlepiej przy tak intensywnym treningu być pod stałą kontrolą lekarza (lekarza, który wie, że biegacie).